Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Το βλέμμα της προσφυγιάς - Σοφία Αμπερίδου

Κριτική του Κωνσταντίνου Φωτιάδη
"Το βλέμμα της προσφυγιάς"  με το χρωστήρα της Σοφίας Αμπερίδου


 Στις 9 Δεκεμβρίου του 2005 είχα την μεγάλη χαρά να  γνωρίσω από κοντά τη δουλειά της  ζωγράφου-αγιογράφου, Σοφίας Αμπερίδου που παρουσιάστηκε στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο. Ένα σύνολο σαράντα έργων, εμπνευσμένα από τη Γενοκτονία των Ποντίων, τον Ακριτικό κύκλο και την παράδοση του Πόντου. Η καλλιτέχνιδα γνήσιο τέκνο της Πιερίας με καταγωγή από την Κερασούντα του Πόντου είναι πρόσφυγας  τρίτης γενιάς. Υπηρετεί την τέχνη από τα εφηβικά της χρόνια και  αποτύπωσε στον καμβά με τη δική της απόλυτα προσωπική και ποιητική γραφή,  τον κόσμο της προσφυγιάς με γνήσιο και μοναδικό τρόπο, επιχειρώντας να αναδείξει μέσα από καθημερινές σκηνές ζωής τα συναισθήματα του πολύπαθου Ποντιακού λαού.




Προβάλει με τα δικά της σύμβολα  τις αξίες που έχουν τη δύναμη να μας οδηγούν στον κατάλληλο δρόμο σκέψης και προβληματισμού για μια ζωή γεμάτη αρμονία και ομορφιά. Τα συγκεκριμένα έργα  εισάγουν καινά ήθη στον κόσμο της τέχνης και ανοίγουν νέους ορίζοντες γνωριμίας προσεγγίζοντας το σύγχρονο άνθρωπο διδάσκοντας ιστορία ενώ τέρπουν ταυτόχρονα την όραση, τη νόηση και το πνεύμα. Ιστορεί τη μνήμη και την παράδοση κατορθώνοντας με το πάθος που τη διακρίνει να παρουσιάσει με σχήμα και χρώμα τη «ζώσα ρωμιοσύνη» και να μιλήσει με αμεσότητα στα βάθη του είναι μας.

 

       

 Με έκπληξη διαπίστωσα ότι η Σοφία Αμπερίδου ιστορεί και μετουσιώνει βιώματα και φαντασία, αλήθεια και συνθετική ικανότητα, υπέροχα χρώματα και πνεύμα σοφίας. Bυζαντινές καταβολές με λαϊκά  και  ναïφ στοιχεία και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χαρακτηριστεί ως μνημειακή. Η θεματογραφία  της περιλαμβάνει πρόσωπα που εκφράζουν συναισθήματα οδηγώντας τη σκέψη μας στον απόηχο των δύσκολων στιγμών, με τις  χαρές και τις  πίκρες του λαού μας. Μιλάει με μορφές, σύμβολα και μηνύματα, που είναι κλειδιά για ιστορικές υποθέσεις αλλά και με την αγάπη της για τη ρωμιοσύνη. Μάτια ορθάνοιχτα που κατευθύνουν και το δικό μας βλέμμα προς τον εσώτερο εαυτό μας για να επαναπροσδιορίσουμε και να επανεκτιμήσουμε τα αγαθά της ζωής, την Αγάπη, Ειρήνη κι Ελευθερία, και κατ’ επέκταση τη Δικαίωση του Ποντιακού λαού μέσα από την Αναγνώριση. 

 

       Με αφετηρία τα δικά της βιώματα, μας άνοιξε την καρδιά της  καταθέτοντας θαυμάσια δουλειά, θαυμάσιες ιδέες, και λυτρωτικά οράματα μέσα από την ιστορία και τη μυθολογία. Κάθαρση για τις ψυχές των νεκρών μας. Με τη δουλειά της εκφράζει τη δική της αλήθεια που ταυτόχρονα είναι μια οικουμενική αλήθειαΜια τέτοια σοβαρή προσπάθεια  αξίζει να στηριχθεί αφενός για να της δώσει τα περιθώρια να συνεχίσει τη δημιουργική αυτή πορεία, αφετέρου δε γιατί συμβάλλει στην πολιτιστική και μορφωτική αναβάθμιση του λαού  μας, μέσα από την οποία επιτυγχάνονται οι στόχοι του Ποντιακού Ελληνισμού.

                                        
    Κωνσταντίνος Φωτιάδης
                     Καθηγητής Α.Π.Θ. - Κοσμήτορας Παιδαγωγικής Σχολής Φλώρινας 
                                     Πρόεδρος Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών Φλώρινας
 Ιανουάριος 2006