Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Πατριδογνωσία Πόν(τ)ου-Η γέννηση ενός έργου




Η δημιουργία ενός έργου ζωγραφικής
 στα πλαίσια του μαθήματος "Ποντιακή Διάλεκτος"


























Το διδακτικό έτος 2014-2015 έπειτα από τριετή παρακολούθηση έκλεισε ο κύκλος  μαθημάτων για την Ποντιακή Διάλεκτο που πραγματοποιήθηκαν στην Θεσσαλονίκη.  Τα μαθήματα οργανώθηκαν από την Διεύθυνση Εκπαίδευσης του Δήμου Θεσσαλονίκης μέσω των κέντρων Δια Βίου Μάθησης του Δήμου  και με την συνεργασία του Πανελλήνιου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών.

Ήταν μια εξαιρετικά ωραία εμπειρία και μακάρι κάποια στιγμή να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε να υπάρχει ένα μόνιμο σχολείο, όπου μπορούν να παρακολουθούν μαθήματα γι’ αυτή την διάδοχη γλώσσα της Αρχαίας Ελληνικής, πολλοί περισσότεροι ενδιαφερόμενοι και για μεγάλο διάστημα. 




Μάλιστα το είχα προτείνει σχετικά όσες φορές μου δόθηκε η ευκαιρία, στους υπεύθυνους του προγράμματος του Συνδέσμου Εκπαιδευτικών που κατά καιρούς μας επισκέπτονταν στην αίθουσα στη διάρκεια του μαθήματος. Η σκέψη που τους πρότεινα είναι να δημιουργηθεί στην Θεσσαλονίκη ένα σχολείο σαν το Φροντιστήριο της Τραπεζούντας, όπου οι ενδιαφερόμενοι θα παρακολουθούν μαθήματα όχι μόνο για την Ποντιακή Διάλεκτο, αλλά και μαθήματα που αφορούν την ιστορία των Ποντίων, την Γεωγραφία της γης του Πόντου, την δραστηριότητα των προγόνων μας  πριν και μετά τα γεγονότα της περιόδου 1914-1922. Βέβαια αυτό είναι ίσως ένα μεγαλόπνοο σχέδιο που προϋποθέτει πέρα από το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό με ειδικές γνώσεις, ανάλογο χώρο και  φυσικά χρήματα.

   

Στο 55ο Δημοτικό Σχολείο λοιπόν όπου παρακολούθησα για τρία χρόνια μαθήματα για την Ποντιακή Διάλεκτο, ο Εκπαιδευτικός και δάσκαλος του τμήματος Στάθης Ταξίδης στο πλαίσιο αυτό εφάρμοσε αρκετές φορές την βιωματική διδασκαλία. Άρπαξα λοιπόν κι εγώ την ευκαιρία και πρότεινα σε δάσκαλο και συμμαθητές να συμβάλλουν ώστε να δημιουργήσω ένα ζωγραφικό έργο στην τάξη την ώρα του μαθήματος. Ζήτησα  να μου φέρουν αγαπημένες τους φωτογραφίες που αφορούν στον Πόντο κι έτσι έχοντας τες στα χέρια μου εμπνεύστηκα και δημιούργησα μπροστά στα μάτια τους το έργο με τον τίτλο «Πατριδογνωσία του ΠόνΤου», τίτλος με διττή έννοια καθώς γίνεται αντιληπτό και από τον τρόπο γραφής του!





Από τις πιο όμορφες εμπειρίες που είχα στην πολυετή καλλιτεχνική μου πορεία, που με γέμισε με πολύ χαρά, πολύ κουράγιο και δύναμη ώστε να συνεχίσω σε αυτό τον δρόμο της εικαστικής καταγραφής σκέψεων και συναισθημάτων για την πονεμένη ράτσα μας.


Τους ευχαριστώ όλους για την άψογη συνεργασία και 
φυσικά τον καθένα ξεχωριστά γι’ αυτή την θαυμάσια εμπειρία!


Μαθητές του τμήματος  "Ποντιακή Διάλεκτος"
Σοφία Αμπερίδου, Παύλος Αναστασιάδης, Αλεξάνδρα Γεωργιάδου, 
Αλέξανδρος Γεωργιάδης, Δέσποινα Καισαρίδου, Δήμητρα Λαζαρίδου, 
Ιφιγένεια Λουπεΐδου, Αριστείδης Παπαδόπουλος, Άνθιμος Ταχτσόγλου
εκπαιδευτικός : Στάθης Ταξίδης

 
  












ζ














































Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Η τέχνη της αγιογραφίας είναι ευλογία και θεία χάρη


Σοφία Αμπερίδου: Η τέχνη της αγιογραφίας είναι ευλογία και θεία χάρη 








Συνέντευξη στη Βασιλική Β. Παππά 

Παρουσιάζουμε σήμερα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη της αξιόλογης καλλιτέχνιδας
 Σοφίας Αμπερίδου που εκθέτει έργα της στη Θεσσαλονίκη. 


- Κυρία Αμπερίδου, μιλήστε μας για την έκθεση ζωγραφικής που παρουσιάζετε αυτήν την περίοδο στο Καφωδείο “Ελληνικόν” της Θεσσαλονίκης.


Σ.Α. Είναι ένα μέρος της δουλειάς μου που παρουσίασα το καλοκαίρι στο Athos Palace Hotel στην Καλλιθέα Χαλκιδικής. Είναι ζωγραφικά “ποιήματα” εμπνευσμένα από τη Βυζαντινή παράδοση δοσμένα με δικά μου σχήματα και χρώματα. Οι έννοιες-σύμβολα, όπως το βλέμμα, το χάδι, και το φιλί, οδήγησαν άλλη μια φορά την καρδιά και το χέρι μου για να δημιουργήσω πάνω σε ξύλο και καμβά. Υλικά που γίνονται το “σώμα” που δέχεται τις χρωματικές και σκηνικές συλλήψεις που παρουσιάζονται βυζαντινότροπα με λαϊκά και ναϊφ στοιχεία. Απομονώνω στιγμές ζωής με αθωότητα, απλότητα και ευγένεια, γεμάτες συναίσθημα, με στόχο να συγκινήσω τους θεατές αλλά κυρίως να συγκινηθώ η ίδια, αλλά και, να υπενθυμίσω στιγμές και τρόπους ζωής μιας άλλης εποχής.


- Ποια δύναμη σας ώθησε και συνεχίζει να σας ωθεί ώστε να αγιογραφείτε;


Σ.Α. Η συνεχής ανάγκη για έκφραση και δημιουργία. Η αναζήτηση της ελευθερίας και της αγάπης μέσα από την ομορφιά της τέχνης. Η συνάντηση με τον εαυτό μου, με τα θεία μυστήρια... ουσιαστικά η αναζήτηση της ένωσης με το μεγάλο ποιητή-Θεό.


Ποιες είναι οι σπουδαιότερες στιγμές σας ανεξαρτήτως επιτυχίας, χρηματικών απολαβών και αναγνώρισης;


Σ.Α. Στη ζωγραφική η σημαντικότερη στιγμή και πιο δύσκολη είναι όταν βρίσκεσαι μπροστά στο ν άδειο πίνακα και πρέπει να ξεκινήσεις... να κάνεις πραγματικότητα ότι έχεις στη φαντασία σου! Να δώσεις σάρκα και οστά σε σκέψεις και προβληματισμούς. Στην αγιογραφία είναι να έχεις κατακτήσει πρώτα την τεχνική κι έπειτα να δώσεις πνοή και χάρη στο έργο σου. Αλλά αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό κι έχει να κάνει και με το βαθμό της πίστεως και της κοινωνίας με τα θεία. Στην προσωπική ζωή οι καλύτερες στιγμές είναι εκείνες που σου προσφέρουν αρμονία, γαλήνη και ισορροπία. Είναι οι μοναδικές στιγμές με τα παιδιά, την οικογένεια και τους φίλους.


- Η τέχνη της αγιογραφίας απαιτεί έμφυτη κλίση ή είναι αποτέλεσμα επίπονης ενασχόλησης; Ποιες θυσίες έχετε κάνει ως τώρα;


Σ.Α. Είναι ευλογία και θεία χάρη! Η αγιογραφία δεν είναι μια οποιαδήποτε τέχνη. Πρεσβεύει δύο πράγματα μαζί την τέχνη και την πίστη, το δόγμα της θρησκείας. Βασική προϋπόθεση λοιπόν είναι η γνώση και η σχέση με τη θεολογία της εικόνας αλλά και οι πολλές ώρες τριβής και εξάσκησης με το σχέδιο και τα χρώματα. Επίσης η μελέτη των μεγάλων δασκάλων-αγιογράφων μέσα από ναούς και βιβλία. Αλλά φοβάμαι ότι σήμερα τα πράγματα είναι συγκεχυμένα... ζούμε στην εποχή της ταχύτητας και της υπερκατανάλωσης οπότε δεν ξέρω πόσο χρόνο μπορεί να διαθέσει κανείς για να εμβαθύνει και να προχωρήσει πέρα από την απλή αντιγραφή και επανάληψη... δημιουργώντας με πάθος και μεράκι και πάνω από όλα με φωτισμένο νου.


- Η Μίνα Παπαθεοδώρου-Βαλυράκη, σε μια παλαιότερη συνέντευξή της, είχε πει ότι ο ζωγράφος μέσα από τα έργα του ανακαλύπτει και ανακαλύπτεται κι αυτό είναι ωραίο παιχνίδι κι ένα συνεχές βασανιστήριο. Συμφωνείτε;


Σ.Α. Ο καλλιτέχνης ζωγράφος “γράφει τη ζωή” και κυρίως τη δική του ζωή. Ότι προσλαμβάνει ο άνθρωπος από την ώρα της γέννησής του κρύβεται μέσα στα σκοτεινά βάθη του μυαλού της ψυχής και της καρδιάς. Με την κατάλληλη αφορμή ή ερέθισμα έρχεται στο φως και παρουσιάζεται μπροστά στο βλέμμα του με σχήματα και χρώματα, αποκαλύπτοντας κομμάτια του εαυτού... αγωνίες... πιστεύω... θέλω... αναζητήσεις..


- Διαβάζοντας μια διάλεξη του Ίρβιν Γιάλομ σταθήκαμε στη φράση “ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη σήμερα που πάνε στους ψυχολόγους έχουν την ίδια ερώτηση: πού πάνε και ποιο είναι το νόημα της ζωής...”. Μπορεί η αγιογραφική τέχνη να επιλύσει υπαρξιακά και άλλα εναγώνια ερωτήματα;


Σ.Α. Το αιώνιο ερώτημα... ποιος είμαι, τι θέλω και που πάω... Το άγνωστο τρομάζει τους ανθρώπους αλλά η γνώση τους καθησυχάζει.. Σαφώς έχει να κάνει με το βαθμό της πίστης και αποδοχής του Θεού μια υπόθεση αυστηρά προσωπική κι εδώ είναι που η αγιογραφία μιλάει με την τέλεια απλότητά της αρκεί να την πλησιάσει κανείς με παιδική ψυχή και να διαβάσει το ανοιχτό βιβλίο που εκπέμπει φως.


- Διδάσκετε αγιογραφία εδώ και πολλά χρόνια. Πότε ένας δάσκαλος μπορεί να “καταστρέψει” τον μαθητή του και πότε μπορεί να χαρακτηριστεί καλός;


Σ.Α. Ο δάσκαλος θα πρέπει πρώτα ο ίδιος να απαλλαγεί από τις προσωπικές του αγκυλώσεις και ύστερα να οδηγήσει το μαθητή να βρει το δικό του δρόμο εν ελευθερία και αγάπη. Να βοηθήσει το μαθητή να βρει τον προσωπικό του δρόμο έκφρασης μέσα από δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά. Ο καλός δάσκαλος “διδάσκει” με την προσωπική του δράση αλλά επίσης ξέρει να ακούει, ξέρει να βλέπει και να καθοδηγεί χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνει ο μαθητής αρκεί κι εκείνος να έχει αυτιά και μάτια ανοιχτά και να εργάζεται ταπεινά.


- Ύστερα από τόσα χρόνια ενασχόλησης με την τέχνη, έχετε καταλήξει στον ορισμό της;


Σ.Α. Η τέχνη είναι φως, ελευθερία, αγάπη. Είναι αλήθεια και αυτογνωσία. Η τέχνη είναι ζωή και η ζωή είναι ωραία. Μόνο η ομορφιά της θα μας σώσει!!!


- Πιστεύετε ότι μπορεί η τέχνη να συμβάλλει στον αγώνα για μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία;


Σ.Α. Η τέχνη και οι άνθρωποί της οφείλουν να πρωτοστατούν. Να είναι πρωτεργάτες της κοινωνίας και να δείχνουν δρόμους και τρόπους για ζωή, φοβάμαι ότι σήμερα ξεχειλίσαμε από “δήθεν” και από καταστάσεις και λόγια τάχα να χαμε να λέγαμε για τον πολιτισμό και την τέχνη..... κυρίως από ανθρώπους της εξουσίας. Δείτε μόνο πόσος είναι ο προϋπολογισμός για τον πολιτισμό και την παιδεία στην Ελλάδα και θα με θυμηθείτε.


- Κλείνοντας, θα θέλαμε να μας πείτε εάν ετοιμάζετε κάποια καινούργια έκθεση για το επόμενο διάστημα ή όχι;


Σ.Α. Συμμετέχω με δύο έργα μου στην έκθεση που παρουσιάζει ο Σύλλογος Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βόρειας Ελλάδας με θέμα το “Φως +” στη Δημοτική Πινακοθήκη της Τούμπας (παλιά αλάνα) που θα διαρκέσει μέχρι τις 18/11/2007. Υπάρχουν πράγματα στα σκαριά αλλά δεν είναι ανακοινώσιμα ακόμη. Σας ευχαριστώ θερμά κι ελπίζω το φως της θείας τέχνης που λέγεται αγιογραφία να εμπνεύσει κι εσάς.


ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ
ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΡΙΚΑΛΩΝ, ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2007, σ. 53.

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Σοφία Αμπερίδου - Συνέντευξη στο PONTOS TV


Ομολογώ ότι είμαι παιδί του ραδιοφώνου. Με αυτό μεγάλωσα ακούγοντας ατέλειωτες ώρες, είτε κάνοντας όνειρα, είτε δημιουργώντας στο εργαστήριο. Δεν μπορώ όμως να πω το ίδιο και για την τηλεόραση την οποία εδώ και χρόνια δεν παρακολουθώ εκτός ελαχίστων και ειδικών περιπτώσεων. 

Όμως είναι αναγκαίο "κακό" η τηλεόραση, αρκεί να την χρησιμοποιήσει κανείς με καλό τρόπο και για καλό σκοπό. Έχω παρουσιαστεί ως καλεσμένη σε πολιτιστικές εκπομπές στην δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση αρκετές φορές. Η εμπειρία όμως της συνέντευξης στις 9.1.2016 στο Pontos tv ως καλεσμένη του Δημήτρη Πιπερίδη ήταν εξαιρετικά ωραία και ενδιαφέρουσα και ίσως η καλύτερη όλων των άλλων. 


Ο Δημήτρης Πιπερίδης για όσους από εσάς δεν τον γνωρίζουν, να πω ότι μεταξύ άλλων είναι σπουδαίος λυράρης και συγγραφικό ταλέντο με αξιόλογη πένα. Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για την τιμή που μου έκανε να με καλέσει στην εκπομπή του, να μιλήσω για εικαστικά θέματα και να παρουσιάσω την δουλειά μου. 


Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για την απλότητα και την ευαισθησία με την οποία προσέγγισε την δουλειά μου και για τον γόνιμο διάλογο που προέκυψε ώστε να μεταφέρουμε ωραίες πληροφορίες και γνώσεις στους τηλεθεατές. Να ευχηθώ καλή συνέχεια στην εκπομπή και μια επιτυχημένη πορεία στην τηλεόραση και το κανάλι!! Ευχαριστώ για τις συγκινητικές στιγμές και για τις γεμάτες ωραίο χιούμορ ατάκες στην διάρκεια της παρουσίας μου στο στούντιο. 

Επειδή πολλοί από εσάς θέλετε να δείτε την συνέντευξη είτε επειδή δεν προλάβατε, είτε επειδή είστε σε περιοχές όπου δεν εκπέμπει το κανάλι, σας μεταφέρω ορισμένα φωτογραφικά στιγμιότυπα και στο τέλος της ανάρτησης το βίντεο με την συνομιλία.




































Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Ζωγραφική για τον Πόντο σε Δημοτικό Σχολείο




Όμορφες και δημιουργικές στιγμές στην αυλή του 55ου & 56ου Δημ.Σχολείου Θεσσαλονίκης στις 5.5.2015 με τα παιδιά της Ε'1 τάξης και τον δάσκαλο τους εκπαιδευτικό - συγγραφέα Στάθη Ταξίδη. Μια εμπειρία μοναδικά όμορφη, μια εμπειρία ζωής με 11χρονα παιδιά που συνεργάστηκαν με την καρδιά τους.
Από τις πιο όμορφες και συγχρόνως δύσκολες μα και ιδιαίτερες στιγμές είναι να ζωγραφίζεις για παιδιά, παρέα με τα ίδια τα παιδιά!!! Μια ξεχωριστή εμπειρία για όλους και κυρίως για μένα!! Τόσο για την αποδοχή της δουλειάς μου, όσο και για την χαρά να ζωγραφίσω παρέα με τα παιδιά που συμμετείχαν με πολύ ενδιαφέρον και διάθεση να μάθουν για τον Πόντο. Μια εμπειρία που σου επιτρέπει να σκεφτείς ότι υπάρχει ελπίδα για το μέλλον, όσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν γύρω μας.



Πήγα στο σχολείο έχοντας στο μυαλό μου να ζωγραφίσω για τα παιδιά κάτι που να φέρει πιο κοντά την ζωή και την καθημερινότητα τους στον Πόντο. Έτσι κι αλλιώς ο δάσκαλος τους είχε μιλήσει για την ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού και γνώριζαν αρκετά πράγματα για το θέμα. Το χαμόγελο και η διάθεση τους μου έδωσαν δύναμη και ενέργεια και μέσα σε λίγες ώρες σχεδίασα τις δυο ζωγραφιές στον τοίχο και όλα τα παιδιά της τάξης με την καθοδήγηση μου έβαψαν τα χρώματα που τους ετοίμασα.




Ως άλλη μαθήτρια όμως κι εγώ μαζί με τα σχολιαρούδια μάθαινα ξανά κοντά τους μέσα από την αθωότητα και τις απορίες τους. Ήταν μια υπέρβαση για όλους μας που όπως και να το δει κανείς ανοίγει καινούργιους δρόμους.



Στην καλλιτεχνική μου πορεία έτυχε να ζωγραφίσω πολλές φορές για παιδιά και να διδάξω σε παιδιά ζωγραφική και αγιογραφία. Ανεπανάληπτη εμπειρία έτσι κι αλλιώς! Όμως το πιο εκπληκτικό για μένα που συνέβη εκείνη την ημέρα ήταν όταν σε κάποιο διάλλειμα ένα κορίτσι που πήγαινε στην 2α τάξη με πλησίασε και με ρώτησε: γιατί κυρία το καράβι γράφει ΠΟΝΤΟΣ κι αυτό νομίζω είναι ένα μεγάλο κέρδος. Το να δημιουργείς δηλαδή και να δίνεις ερεθίσματα στο παιδί κι αυτό με την σειρά του να ψάχνει και να ανακαλύπτει το παρελθόν και την ιστορική κληρονομιά του αποτελεί την δύναμη για την πορεία μας προς το μέλλον !!  


Κοντά στα παιδιά γινόμαστε κι εμείς παιδιά. Οι όμορφες σκέψεις ομορφαίνουν την ζωή μας, ειδικά σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που η κατήφεια τείνει να σκεπάσει τα πάντα. Ας είναι το φως της τέχνης και της δημιουργίας η ουσία που θα μας γεμίζει χαρά και ελπίδα και η ενέργεια τούτη να βρει κι άλλους εκπαιδευτικούς, που με βιωματικό τρόπο θα μορφώσουν και θα εκπαιδεύσουν τα Ελληνόπουλα. Η δική μου διάθεση είναι να συμπράξω σε αυτό με όλες τις καλλιτεχνικές μου δυνάμεις.